In memoriam
Ν.Δ.
I
Το αίμα περνάει αδιάκοπα από γενιά σε γενιά
Στερεύει κι αναβρύζει πάλι από τις φτέρνες των αγγέλων
Στερεύει αναβρύζει στερεύει: το ξέρουμε.Κάθε δρόμος γεννιέται με το βήμα: δεν έχει μυστικά
Το σχήμα είν’ ένας παγωμένος χώρος που διώχνει τις καρδερίνες
Ένα μικρό ευαγγέλιο κρατά το Θεό φυλακισμένο.Γυρίζω μες σ’ ένα απύθμενο όνομα όπου πλαγιάζει η δίπλα του ανέμου
Εδώ σιντριβάνια από σιωπηλό μετάξι λούζουν τ’ αστέρια
Κι η χαραυγή ανασηκώνει το βελούδο της
Ελάφια που μοσκοβολούν φλαμούρι να διαβούν τ’ ορθάνοιχτο κορμί μου
Καθώς ονειρεύεται
Όμοιο μ’ ένα σφουγγάρι ναρκωμένο πάνω απ’ το ρίγος της πηγής.
*
Ανοίχτε τα διάφανα σπλάχνα του ήλιου
Κόψτε την πιο λαμπρή του φλέβα
Θέλω ένα σπάνιο φιτίλι απόψε να ιδώ.
Από τη συλλογή Δίχως κιβωτό (1951) του Πάνου Θασίτη
Πηγή: Πάνος Θασίτης, Τα ποιήματα 1946-1979 (Θεσσαλονίκη, εκδ. Παρατηρητής, 1990)
Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα – Πάνος Θασίτης
Like this:
Βίκυ Παπαπροδρόμου
